Friedrich Hebbel (1813-1863), Dood van een jochie

 

 

Dood van een jochie

Vanaf de berg het joch

Klimt – wat dan nog? –

Bij warme zomerdagen

In ’t dennewoud.

Hij stopt: té lang gesjouwd

Kan hij zich nét nog dragen.

Plots van zo hoog

Krijgt hij in ’t oog

In ’t dal een beek aan ’t schuimen;

Hij: grote dorst,

 Het is hem worst:

Erheen! Wie zou ’t verzuimen!

Eind’lijk een stroom!

Ach, ’t is een droom,

Niets kan zó heerlijk blinken!

Hij slurpt en drinkt,

Hij valt en zinkt

En drinkt nog bij ’t verdrinken!

Het lied is uit,

Ween jij nu luid?

Wie zal ’t ook ’s winters zingen!

In zomertijd

Ben je bereid

´t Joch achterna te springen.

Knabentod

Vom Berg der Knab’,
Der zieht hinab
In heißen Sommertagen;
Im Tannenwald,
Da macht er Halt,
Er kann sich kaum noch tragen.

Den wilden Bach,
Er sieht ihn jach
Ins Tal herunter schäumen;
Ihn dürstet sehr,
Nun noch viel mehr:
Nur hin! Wer würde säumen!

Da ist die Flut!
O in der Glut,
Was kann so köstlich blinken!
Er schöpft und trinkt,
Er stürzt und sinkt
Und trinkt noch im Versinken!

Das Lied ist aus,
Und macht’s dir Graus:
Wer wird’s im Winter singen!
Zur Sommerzeit
Bist du bereit,
Dem Knaben nachzuspringen.

’