Schrijven over kunst is hachelijk. Bij kunstobjecten gaat het vooral om waarnemen . Wie over kunst schrijft heeft eigenlijk al de eenheid verbroken die de waarnemer met het door hem waargenome ne , het kunstobject, verenigt. Neem de schilder. Vaak wordt aangenomen dat hij iets ‘maakt’, iets ‘produceert’, wat daarna ‘het schilderij’ heet. Maar vóór hij begint is hij al een waarnemer. Ziet hij het landschap – bomen, struiken, een schu urtje, een mengeling va n licht en scha duw – dan ‘kijkt’ hij niet zoals de natuurbeschermer, klimaatactivist of projectontwikkelaar: hij ziet de wisselwerking tussen de dingen zelf . Je kunt zeggen: hij laat zich door de dingen bekijken. Dit heel langzaam plaatsvindende proces gebeurt zowel tussen de dingen daarginds in het landschap als in de ogen en het lijf van de schilder. De natuurlijkheid, lichamelijkheid of zelfs ondoordringbaarheid van de dingen herhaalt zich in die van de schilder, die niets anders doet dan...
Reacties
Een reactie posten