Marlène Dietrich (1901-1992), In de kazernes - In den Kasernen


In de kazernes


In de kazernes, daar wachten ze

In de kazernes, daar schoolt men ze

Zo was het altijd en eindigt nooit

In de kazernes, daar wachten ze


Van mooie meisjes, daar dromen ze

De mooie meisjes verlaten ze

Zo was het altijd en eindigt nooit

Van mooie meisjes, daar dromen ze


Komt men ze halen, dan gaan ze

Of ze ook willen wordt nooit gevraagd

Zo was het altijd en eindigt nooit

Komt men ze halen, dan gaan ze


Op mensenbroeders, daar schieten ze

En mensenbroeders bevelen ze

Zo was het altijd en eindigt nooit

Op mensenbroeders, daar schieten ze


Kruis tussen kruisen: zo eindigen ze

Kruis tussen kruisen: wie denkt aan ze?

Zo was het altijd, begrijpt men nooit

Kruis tussen kruisen: zo eindigen ze


In de kazernes, daar wachten ze

In de kazernes, daar schoolt men ze

Zo was het altijd en eindigt nooit

In de kazernes, daar wachten ze




In den Kasernen

In den Kasernen, da warten sie

In den Kasernen, da schult man sie

So war es immer und endet nie

In den Kasernen, da warten sie

Von schönen Mädchen, da träumen sie

Die schönen Mädchen verlassen sie

So ist es immer und endet nie

Von schönen Mädchen, da träumen sie

Kommt man sie holen, dann gehen sie

Ob sie auch wollen, das fragt man nie

So war es immer, das wissen sie

Kommt man sie holen, dann gehen sie

Auf Menschenbrüder, da schießen sie

Und Menschenbrüder befehlen sie

So war’s schon immer und endet nie

Auf Menschenbrüder, da schießen sie

Kreuz unter Kreuzen: so enden sie

Kreuz unter Kreuzen: wer denkt an sie?

So war es immer, begreift man nie

Kreuz unter Kreuzen: so enden sie

In den Kasernen, da warten sie

Neue Kasernen baut man für sie

Es ist wie immer und endet nie

In den Kasernen, da warten sie



Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Jos Augustus, Schrijven over kunst

  Schrijven over kunst is hachelijk. Bij kunstobjecten gaat het vooral  om waarnemen . Wie over kunst schrijft heeft eigenlijk al de eenheid verbroken die de waarnemer met het door hem waargenome ne , het kunstobject, verenigt. Neem de schilder. Vaak wordt aangenomen dat hij iets ‘maakt’, iets ‘produceert’,  wat daarna ‘het schilderij’ heet. Maar vóór hij begint is hij al een waarnemer. Ziet hij het landschap – bomen, struiken, een schu urtje, een mengeling va n licht en scha duw – dan ‘kijkt’ hij niet zoals de natuurbeschermer, klimaatactivist of projectontwikkelaar: hij ziet de wisselwerking tussen de dingen zelf . Je kunt zeggen: hij laat zich door de dingen bekijken. Dit heel langzaam plaatsvindende proces gebeurt zowel tussen de dingen daarginds in het landschap als in de ogen en het lijf van de schilder. De natuurlijkheid, lichamelijkheid of zelfs ondoordringbaarheid van de dingen herhaalt zich in die van de schilder, die niets anders doet dan...
Meer lezen

Fukushima, technocratie en een beetje filosofie

Afbeelding
  Enkele overwegingen bij Retour à Tomioka : Une histoire de Laurent Galandon, Dessin Michaël Crouzat, Couleur Andrès Garrido Martin et Clara Pati ño Bueno , Éditions Jungle, 2024. 1 Alvorens dit beeldverhaal te laten beginnen brengen de makers ervan hun lezer/tjes op de hoogte van de barre feiten. ‘Op 11 maart 2011 vindt er een geweldige onderzeese aardbeving plaats over de volle lengte van Japan, die een verwoestende tsunami teweegbrengt langs bijna 600 km kustlijn. Deze natuurramp veroorzaakt weer een andere waar, ditmaal, de mens de hand in heeft: het falen van het koelsysteem van de kerncentrale van Fukushima. Dit falen brengt meerdere explosies met zich mee alsmede de massieve uitstoting van schadelijke radioactieve stoffen. Een deel van de bevolking van de prefectuur van Fukushima wordt dan geëvacueerd. De gevolgen van deze dramatische gebeurtenissen zijn vandaag de dag nog steeds talrijk.’ ‘ Le 11 mars 2011, un violent séisme sous-mar...
Meer lezen