John Keats (1795-1821), Geschreven uit Afkeer van Plat Bijgeloof - Written in Disgust of Vulgar Superstition

 

Geschreven uit Afkeer van Plat Bijgeloof

De kerkklok luidt melancholie rondom

            En eist van mensen weer gebed als borg,

            Alweer droefgeestigheid, weer bange zorg,

Weer preken horen hard van klank.

Zeker, de mensengeest zit in ’t gevang

            Van zwarte ban; hij ziet dat elke traan

            Hemzelf van binnenuit verblijdt, Lydisch verstaan,

En omgekeerd de hemeling met eer omrankt.

Nog luiden ze, en ik, ik voel een damp –

        Een kou als uit een graf – wist ik dan niet

        Dat z’ aan het sterven zijn als een versleten lamp;

Dat het hun zuchten is, hun klacht waarna ze gaan

        Naar de vergetelheid – waar bloemknoppen ontstaan

        En hoge eer, onsterf’lijk, onverkrampt.

Written in Disgust of Vulgar Superstition

The church bells toll a melancholy round,

        Calling the people to some other prayers,

        Some other gloominess, more dreadful cares,

More hearkening to the sermon’s horrid sound.

Surely the mind of man is closely bound

        In some black spell; seeing that each one tears

        Himself from fireside joys, and Lydian airs,

And converse high of those with glory crowned.

Still, still they toll, and I should feel a damp –

        A chill as from a tomb – did I not know

        That they are dying like an outburnt lamp;

That ’tis their sighing, wailing ere they go

        Into oblivion – that fresh flowers will grow,

        And many glories of immortal stamp.

Bron: John Keats, The Complete Poems, Edited by John Barnard, 

Londen enz., Penguin Books (Penguin Classics), 2003, p. 93-94. Dit gedicht stamt uit 1816.