Hartley Coleridge (1796-1849), Langdurig Kind

Langdurig Kind

Langdurig kind, en nóg een kind ben ik

Na jaren man’lijkheid, getekend op mijn kaak;

Leef ik geboren zonder stervenssmaak −

Kwistig verslijter van glimlach en snik,

Geen hoop had ik ooit nodig, geen weet had ik van schrik.

Maar slaap, schoon zoet, is ook maar slaap; en wakend

waakt’ ik slechts om slaap te mind’ren. Mijn baken:

Leeftijdsvoorsprong, incluis heel de mik-

Mak plichten op mijn rug. Geen kind, geen man,

Niet jong, niet wijs, zie ik mijn grijze hoofd,

De ongelopen race heb ’k niet gewonnen, verre van!

De trage mei: dra door december snel geroofd

En nóg ben ik een kind, ofschoon al oud −

Tijd eist de schuld op van mijn jaren, onontvouwd.

Long Time a Child

Long time a child, and still a child when years

Had painted manhood on my cheek, was I;

For yet I lived like one not born to die −

A thriftless prodigal of smiles and tears,

No hope I needed, and knew no fears.

But sleep, though sweet, is only sleep; and waking,

I waked to sleep no more, at once o’ertaking

The vanguard of my age, with all arrears

Of duty on my back. Nor child, nor man,

Nor youth, nor sage, I find my head is grey,

For I have lost the race I never ran!

A rath December blights my lagging May,

And still am I a child, though I be old −

Time is my debtor for my years untold.

Bron: The Penguin Book of Romantic Poetry, Edited by Jonathan and Jessica Wordsworth,

London, Penguin Books (Penguin Classics), 2005, p. 445. Dit gedicht stamt uit 1833.

NOOYT VOLMAAKT