De Dichter

Bij ochtend, middag, avond, ’t nacht’lijk uur

Staat hij aldoor in toversfeer

Met talisman de geesten op te roepen, vreemd veeleer,

Uit plant, krocht, rots en bron. Op zijn getuur

Verraadt de schil van de natuurobjecten onwijs puur

De kern, en elk beraadseld wezen uit die invloedssfeer

Onthult de elementen van wat goed is en van eer,

Zíj doen hem zien, waar Leren maakt obscuur.

Op zo’n moment is ’t, boven alwat grof en grijpbaar is,

Zijn geest, die dan zijn alledaagse sleur ontvlucht

Met grootse vleugelslag; in die voorziene hemellucht

Wordt hij mystiek vereend. ’t Lijkt net of het voorbarig is,

Totdat die hoge innigheid, aan al ’t aards’ ontroofd,

Een lichtkrans afstraalt rond zijn sterf’lijk hoofd.

The Poet

At morn, at noon, at eve, and middle night,

He passes forth into the charmèd air,

With talisman to call up spirits rare

From plant, cave, rock, and fountain. To his sight

The husk of natural objects opens quite

To the core, and every secret essence there

Reveals the elements of good and fair,

Making him see, where Learning hath no light.

Sometimes above the gross and palpable things

Of his diurnal sphere, his spirit flies

On awful wing; and with its destined skies

Holds premature and mystic communings;

Till such unearthly intercourses shed

A visible halo round his mortal head.